او مظر عشق بود و من مظهر ننگ
وقتی که فشردمش، به آغوشم تنگ
لرزید دلش، شکست و نالید که:آخ
ای شیشه چه می کنی تو در بر سنگ

هرگز ، هرگز عشقم را به باد ندادم

هرگز حس غريب با تو نفس كشيدن را بر ديوار تنهاي اتاقم قاب نكردم

من عاشق بودم اين يك حقيقت بود

حقيقت هميشه مصلوب است

تقديم به

بی هدف کنار بوم نقاشی خود نشسته بودم ومی اندیشیدم که فردا چه شکلی است ، دیروز گذشته بود و دیگر رنگی از رویش باقی نمانده بود که بهش فکر کرد حال هم که مشخص بود اما تنها چیزی که همیشه زیبا بود وهمه به آن امید داشتند فردا بود پس فردا زیبا بود قلممو به دست گرفتم وشروع به نقش فردا کردم؛ فردا روزی بود که درخت چتر پر مهرش را بالای سر سبزه ها قرار می داد ومانع از آن می شد که گزندی به آنها برسد وگل ها داستان عشق خود رابرای سبزه ها می گفتند وستاره ها باچشمک زدن خود از ماه دلبری می کردند وماه در عشقش خسیسی نمی کرده وعاشقانه تمام زمین را روشن می کرد ونیز روز موعودی بود که آرزوها به خانه آمال خود می رسیدند کم کم داشتم به پایان کار نزدیک میشدم نگاهی به نقاشی کردم همه چیز مثل رویا قشنگ و دوست داشتنی بود که یکدفعه باران تندی به همراه باد بدون اجازه وارد حریم نقاشی من شد سریع تابلو را به داخل اتاق بردم امامتاسفانه دیر شده بود زیراکه شاخه درختی شکسته شده بود وسبزه ها گلی شده بودند ستارها وماه گریه وار فرار کرده بودند تا صبح نخوابیدم وفکر می کردم تا این که دوباره همه چیز به حالت اول برگشت به جزء اثراتی که درتابلو من پیدا شده بود همین طور که به تابلوخیره شده بودم رنگین کمان حاضر شد و بالبخند دوست داشتنی اش گفت:
عزیزم فردا روزی نیست که توبخواهی آن را به آسانی نقاشی کنی بلکه فردا روزی از وقایع غیر منتظره که باتمام قشنگی وزشتی اش انتظارتو را میکشد.

ميدانم كه مي داني او در كتاب عشقم معماست !! ميدانم كه مي داني بالاتراز كلمه ي زيباست !! ميدانم كه مي داني در دنياي خلوت وجودم فقط خيال او لبخند مي زند و تنها ياد او حماسه ي تنهاييم است
پروردگارا ..

وقتی عاشق زندگی هستيد
از ديد يک عاشق به دنيا نگاه می کنيد.
وقتی با ديد عشق همه چيز را بنگريد،
متوجه زيبايی در هر چيزی می شويد،
و در هر لحظه دستخوش تعجب و شگفتی شده،
عشق را در همه چيز جستجو می کنيد

شعرهایی نوشتم که دگر...نام و یادش در آن جای نداشت...عین مردن بود ولی!فراموشم شد!نه که آسان به سان جان کندن فراموشم شد....که او بود ..که او رفت..که دلم شکست و او رفت...روزها بگذشت...و او روزی آمد... به سراغم آمد...پر از حسرت عشق... پر از بغض فرو خورده ی من..وقتی از عشق و نشانش همه جانم تهی بود...آمد از عشق سرود و گریست...چشم هایش خسته بودند.. پراز حرف و فقط یک جمله ادا کرد:"من پشیمانم" دیر بود....دیر بود...سینه ی سوخته ام را جای دل خالی بود..ذره ذره این سالها روزها ماهها...دل من را به یغما برد..دیر بود..او سخن می گفت من سرم پایین بود..."بیا تا عاشقی را آغاز کنیم..هر چه بگذشت ..بگذشت!بیا با هم پرواز کنیم...بدان که بال وپرم تویی...خسته از دیروزم..برای فردا امیدم تویی" من سرم پایین بود..یادم آمد روزی که با او گفتم:بی تو من میمیرم و او خندید... سرپر از غوغا ...که برانم او را.. ناگهان جای خالی دلم فریاد زد :جای خالی دلت که یادت هست؟!دل او را نشکن..باید بخشید...و لبخند زدم..روزها بگذشت...او سخن ها گفت و من تنها لبخند زدم...و روزی گفتم:اما عاشقی دل می خواهد !من دلم...و او خندید باز هم خندید...او نمی فهمید...من دلش نشکستم که او هم بداند که چه سان..ذره ذره دل آدم را غم عشق می کاهد...
و او خندید به اینکه من دل ندارم...گفت اما تو خوبی مهربانی...گفتم ولی دل ندارم...عاشقی دل می خواهد..گفت تو با من می مانی!!گفتم دل ندارم...گفت تقصیر من است؟همه جانم به فریاد آمد..آری..و گفتم نه!!گفت این یک شوخیست تلافیست...بغض او بغض خودم را به یادم آورد...لبخند زدم..تلافی نیست اما آری شوخیست
گفتم آری دوستت دارم اما دروغ بود... پایت می مانم اما دروغ بود...گفتم عاشقت هستم اما دروغ بود... !!! و او خندید و من!احساس کردم که دوستش دارم!!
پس هنوز ذره ی کوچکی از دل باقی بود!!!با همه تاب و توانم در نهانخانه ی دل پنهانش کردم که نبیند...که آنرا هم از من نگیرد
ذره کوچک و بشکسته ی دل عاشقش شد و من ترسیدم!که او هم برود از دستم...دستها باز هم لرزیدند..اشکها باز هم غلتیدند و فریاد زدم: من از او بیزارم!!من از او بیزارم!!و او را راندم...همه روزها همه سالها همه شبها که به یادش تا سحر زار زدم یادم هست..من از او بیزارم...و دلم آرام گرفت..از تب و تابش افتاد..آری ای دل تو بمان با من..من بدون تو دگر میمیرم..آن ذره ی کوچک قدر عالم وفا داشت..و او با من ماند...جان خسته ی من را او نگه داشت.

دستهايم به گردنم آويخت
به خودم گفته ام خدا حا فظ
چون به آخر رسيدم اينجا
مي روم تا كه گم كنم خود را
با خود آوارگي خوشم جانم
به كجا مي روم نمي پرسي؟
نا كجايي كه خود نمي دانم

نه حوایی بود نه آدم
نه شیطان بود نه وسوسه
نه سیب سرخی
نه هیچ افسانه دیگر،
فقط احساس عشقی بود
در رگهای یک زن
و قلبی که می تپید
برای یک مرد،
و داستان آفرینش این بود.

اشك
اي اشك صفا بخش جاري شو و دنيا را با همه ي زيبايي هاي ان در ميان گير . مي داني چرا؟؟ من تو را كه به فرمان دل هاي سوزناك خود فرو مي ريزي دوست دارم ... تو را كه بر غم ها غصه ها و دردها و رنج ها و الام بي انتهاي بشر مرهم مي گذاري مي ستايم
تو را كه به دل ها صفا مي بخشي دوست دارم ... اري ... اگر دل ها پرشور نبود اشك نبود و اگر اشك نبود صفا وجود نداشت و اگر اميدي نبود عاشقي به اسم ... نبود . من دل عاشق پيشه خود را فقط به تو سپردم ولي تو صد ها دل به چنگ گرفتي . من تنها تو را براي پرستش خود گزيدم ولي تو پرستش ديگران را پذيرفتي . من فقط در دوري توست كه كه با گوهر اشك خود غبار غم از دل مي شويم ولي تو بر گريه ي من جز پوزخندي پاسخ نمي دهي . اين يك مشت گوشت خون الود كه بنام قلب خوانده مي شود نخستين بار در دست تو به تپش افتاد ولي اينك از فشار اندوه و درد كم كم از حركت باز مي ايستد و ديگر در درياي خون غوطه نمي خورد .

اي اشك سوزان .. اتشين تر از انچه هستي فرو ريز . من سرشكي را كه چون دلي بي محبت سرد باشد دوست ندارم . جاري شو از بالين من تا كنار افق و دريايي گرم و سوزان بگستران . مي داني چرا؟؟ مي خواهم ان گاه كه حرارت زندگي از بدنم زايل مي شود .. ان گاه كه جسد سردم را به اغوش بي روح خاك مي سپارند دل را به دست تو دهم تا ان را با خود بدان نقطه ي سربلند افق ببري و به دست نسيم خوشبو و دلپذير كه جان را نوازش مي دهد و دل را به ستايش واميدارد بسپاري تا به اسمانش ببرد و شايد پس از من دمي از اندوه و غم رهايي يابد ... تو را به حدي دوست دارم كه تنها ذكر نام كافيست كه سيل سرشك از ديدگانم جاري سازد . بي انكه بخواهم مجنون من باشي ليلي وفادار تو خواهم بود . بي انكه ارزو كنم در غم من اشك بريزي ارزومندانه از غم تو خواهم مرد.

بعد مرگم سردم
زیر خاکه تنم
باور ندارم که مردم
ای خدا این منم ؟
چرا کبود شده تنم ؟
کسی نمی رسه به دادم
الان همه دشمنام خوشحال و شادن
همه اونایی که یه روز بودم به فکرشون
همه اونایی که جون دادم به عشقشون
با رفتنم ازشون نشده هیچی کم و کاست
فقط عشقمه که می دونم اون منو باخت
فقط می تونم که بسوزم و بلرزه تنم تو گور و نبینم اون نور عشق و محبت
سهمم از دنیا هیچی نیست جز حسرت
دنیا و مادیات بی خبر از قیامت
سفر و کوچ طولانی و رسیدن به نهایت
میرم از این دنیا چون می دونم که جام نیست
میرم ازبین ادمها و پاک میشم از لیست

راز عشق

Y راز عشق در اين است که
وقتي پيشنهادي به ذهنت ميرسد براي نياز خودت به بيان آن فکر نکني ـ بلکه به علاقه ديگري به شنيدن آن فکر کني
اگر لازم بود حتي ماه ها صبر کن تا آماده گي شنيدن آنچه را که ميخواهي بگوئي پيدا کند

Y راز عشق در اين است که
هيچکدام خود را معلم ديگري ندانيد
به عبارت ديگر از اينکه ميتوانيد از يکديگر ياد بگيريد سپاسگذار باشيد

Y راز عشق در اين است که
در سکوت دست يکديگر را بگيريد ـ
کم کم ياد ميگيريد که بدون کلام رابطه برقرار کنيد

Y راز عشق در اين است که
شريک زندگي ات را با طناب نياز مبند ـ
گياه هنگامي رشد که آزادانه از هوا ونور آفتاب استفاده کند ـ

Y راز عشق در اين است که
به عشق بيشتر از يکديگر احترام بگذاريد ـ
زيرا عشق هديه ازلي خداوند است ـ

Y راز عشق در اين است که
هنگام سوء تفاهم فقط به اين فکر نکني که طرف مقابل چگونه ناراحتت کرده است ـ

Y راز عشق در اين است که
از يکديگر انتظارات بي جا نداشته باشيد
ذهنيت را بر ارزشهائي متمرکز کن که شما را به يکد يگر نزديکتر ميکند ـ
نه بر مسائلي که بين شما فاصله مي اندازد

Y راز عشق در اين است که
حس تملک را از خود دور کني
در حقيقت هيچ کس نمي تواند مال کسي شود ـ
در عوض به راه حلي فکر کني که در آينده از بروز چنين سوء تفاهم هايي جلوگيري کني

Y راز عشق در اين است که
باور ها آرمان ها و اهدفتان را با يکديگر در ميان بگذارید.

اگه خیلی تنهایی وهمدمی نداری.اگه بیماری و دستت خالی!اگه بیکاری و در به در دنبال کار،یادت باشه حتی در تیره ترین شب ها،دراوج تاریکی وظلمت،همیشه ستاره ای هست که چشمش به توست.اون ستاره یه پیغومه،یه خبر خوش واسه اونایی که به دنبال نورند.

انجا كه باغ در اسارت پاييز بود بهار امدو با خلعتي از شكوفه هاي رنگين و باغ را به جشن شكوفايي و رقص شاهپركها دعوت نمود.جويباران به حمايت درختان تشنه ميشتافتند كه مبادا توسن تگرگ بر مسير ذهن انها تبازد و فصل طلايي هماغوشي را به حصار تنگ خاموشي مبدل سازد
وقتي تو نيستي اينگار زمستان است و چترم را در باران گم كرده ام
وقتي تو نيستي جدول متقاطع تنهاييم را با گريه و اه و درد پر ميكنم و چشمانم را با گياه باران پيوند ميزنم
وقتي تو نيستي گريه را بهانه ميكنم و با حنجره اي خونين فرياد ميزنم اي دشت سوخته من بميرم براي تو كه حريم انديشه ات سراب تجلي نمود
وقتي تو نيستي من نيز نيستم

سفید:مظهر خوشبینی,شادی,پاکی و زندگی

آيا اين تقدير من است؟ تا روزها در جاده دلتنگي بنشينم و
افسوس دوري تو را بخورم.
درختان جاده زندگيم در حال خشك شدن هستند.
افسوس كه تو ديگر در كنارم نيستي
افسوس كه سرنوشت براي ما جدايي را رقم زده .
افسوس كه هرچه بدوم و بدوم تو دور و دورتر ميشوي
گفتي ما بدون هم خوشبخت تريم اما.... اما خوشبختي من در با تو بودن بود
افسوس كه خوشي ها تمام شد
افسوس كه باهم بودن ها تمام شد
اما اگر تو بدون من خوشبختي دوري را تحمل ميكنم
من و تو دو خط موازي بوديم كه هرگز نقاشي پيدا نشد تا دو سر ما را عاشقانه
به هم برساند و تا آخر اين دنيا موازي خواهيم ماند.
لعنت به اين دنيا

صورتی ، آبی, قرمز ، سفید ، زرد ، مشکی نارنجی بنفش و ... همه رنگها را دارم
خدایا آیا تو هم در این کلاف رنگی داری؟
...
پیرزن ، مرا طولانی مباف
یا زودتر تمامش کن ،
یا بشکاف تمامش را

امشب با تو سفري طولاني را به اقصي نقاط عالم وجودمان كردم
چه كوه ها و دشت ها و درياها
را كه با تو در نورديدم
و در ميان اين هياهوي جستجو قعر دره تفكري كه از ميان آن رودخانه ايي جاري بود
تو را از من در ربود
تو با رود رفتي به سرزمين هاي دور و بكر
من ماندم و كوه جنگل و دره و هواي ابري اي كاش باران ببارد

به امید بر اورده شدن همه آرزوها

هرگز اشخاص را ابزار به حساب نیاور
انها به سهم خود مقصودهایی هستند
به انها بپیوند در عشق و با احترام
هرگز مالک انها نشو و برده انها هرگز
به ایشان وابسته نشو و مگذار افراد پیرامونت به تو وابسته شوند

همين و بس

و انتظار عشق را حتي تا پاي مرگ بكشيد

**و با عشق نيز از اين دنيا برويد**